Een fotograaf maakt opnamen van mensen en plaatsen. Om steeds weer een foto van dezelfde plaats te kunnen maken, moet de persoon met de camera heen en weer gaan vanaf dezelfde plaats – wat ‘s avonds laat kan betekenen – waardoor hij in feite een slaaf van de maatschappij wordt. Het zijn niet de fotografen die in het algemeen door de maatschappij worden uitgebuit, maar het zijn de mensen die beelden produceren voor de plaat en het zijn de fotografen die de slaven van het systeem zijn. Aangezien de fotografie die wij hebben gezien niet noodzakelijkerwijs door fotografen is geproduceerd, zal ik daarom de term “fotograaf” gebruiken ….. wat doet fotografie met een mens? Een foto neemt de hele muur van tijd in beslag. Statistieken tonen aan dat een mens in de loop van een week nog geen halve minuut zit te wachten op de foto. Als dezelfde gefotografeerde plaats een leven lang af en aan zou staan, zou de man op de foto daar het equivalent van een hele week van het wakende leven van de persoon zijn. Het ‘leven’ op de foto is een heel leven. Hoewel het in zekere zin een leven is, is het niet het ‘leven’ zoals het er voor de persoon toe doet. De foto en de persoon zijn verschillend. Het laatste beeld dat deze man ooit van zijn leven zal hebben, is het beeld waarnaar hij kijkt aan de oever van de Aisne. Het was een zomermiddag en zijn cameraman zat daar al een hele tijd, niet poserend, met zijn voeten omhoog, een sigaret rokend of door zijn cameralens naar iets te kijken. De fotograaf droeg hem op om te proberen een opname te maken als het harder waaide en de dag terugwaaide, of een andere dag. Het beeld zou ook niet hetzelfde zijn. De wind had de lucht, de sneeuw, en de tenten en auto’s en al het andere dicht bij hem door de lens geblazen. Toch kwam de foto ook. De fotograaf had de macht om steeds weer hetzelfde beeld te maken door verder te gaan. Zolang hij daar maar zat en wachtte op het resultaat, waren de dynamische mogelijkheden groot.[/indent] Hoe kunnen we op een lichte manier, elke keer weer, als een soort van een frame-taking, “op zoek naar een licht” bepalen? Het logische is, teruggrijpend op het Paley-principe, om een foto te maken van een gele klinkerweg. Op deze foto ligt de weg nog steeds op hetzelfde punt, de auto is doorgereden, de mist is opgetrokken, en de weg draait als het ware rond. Het soort belichting, de achtergrond en de camera zijn grotendeels identiek, maar deze keer gaat er misschien af en toe een groen licht branden op die yellow brick road. Hoe langer hij dat doet, hoe duidelijker het beeld wordt, dus hoe meer het beeld een logische, lineaire abstractie van de werkelijkheid wordt. Elk beeld, ongeacht het genie, is een uitdrukking, een driedimensionaal weergegeven beeld, van een realistische werkelijkheid. Hoe dichter men bij een beeld staat, hoe meer de werkelijkheid wordt weergegeven. Een schilderij kan echter nooit zoiets als een werkelijkheid in jezelf weergeven – want het is niet de werkelijkheid, het is slechts een schilderij. Toch kan het nog steeds een geldige voorstelling van de werkelijkheid zijn. Een camera sluit alles en iedereen uit, behalve datgene wat er zich in de tijd voor bevindt. Als een foto wordt gereduceerd tot een stock studiobeeld in plaats van een volledige, driedimensionale compositie van een echte ruimte, dan kan het iets van een weerspiegeling zijn, zoals vormverf. Het is het veld van een foto dat het verschil maakt, niet het gezichtspunt, niet de compositie. Het subjectieve karakter van een beeld is wat het doet werken. Als je een foto ziet nadat je hem een paar dagen in je hoofd hebt gehad, realiseer je je dat er veel licht is aan de linkerkant van de weg: dat is de andere weg die voor je ligt. Er is een heleboel weg achter je, elk van hen mogelijk met een auto ervoor geparkeerd. Nu is het niet het licht van boven dat schade toebrengt aan het deel van de weg dat je niet ziet en dat wordt vervangen door blauw licht van de komende kolom van zonlicht. Het is het licht van je eigen achtergrond en je omgeving dat het beeld op de weg voor je beschadigt. Het effect is dat de voordelen van het verzonnen en gemanipuleerde licht worden weggewuifd. Maar het licht kan nog steeds waardevol zijn. Hoe verder het licht van de camera verwijderd is, hoe groter het effect van kunstlicht op een beeld. Een foto kan mooi zijn, ook al is het maar een stockfoto of een klein formaat gepixeld beeld, en toch is het geen waarheidsgetrouw beeld van de werkelijkheid of de echte wereld. Het licht en de effecten ervan op het beeld, en de positie van het licht ten opzichte van de camera zijn niet hetzelfde als de werkelijke omstandigheden van de mensen en de wereld in het algemeen. Aanvulling: Sandra Ketcham

Lees meer:

Portretfotograaf Haarlem 

Portretfotografie Haarlem 

Linkedin fotograaf